Bugün - 24 Eylül 2018 Pazartesi
Foto Galeri
Video Galeri
Firma Rehberi
Künye
Reklamlar
Üye İşlem
 Bize Ulaşın
www.musikidergisi.com Logo
-
İstanbul 28°C
Haber Detayları

Doçent sayısında büyük azalma: Üniversiteler 2023'de ihtiyacı olan doçent sayısına ulaşamıyor…

Prof.Dr. Gökhan Çetinsaya ( YÖK E. Başkanı) …Bugün Türkiye’de 184 yükseköğretim kurumu, 141 bin öğretim elemanı var. Bunların % 45’i, yani 60 bini Doktoralı/öğretim üyesi… Türkiye’de her yıl 4500 doktora mezunu veriyoruz… Bizimle benzer okullaşma oranlarına sahip ülkelerde, örneğin Almanya’da her yıl 25 bin, İngiltere’de 17 bin, Brezilya’da 14 bin doktora mezunu katılıyor sisteme… Tıp ve sağlık branşlarında öğretim üyesi başına 10 öğrenci düşerken sosyal bilimlerde 60 öğrenci düşüyor. Şayet OECD ortalaması olan 16’yı esas alarak bir hesaplama yaparsak, mevcut durumda 20 bini doktoralı olmak üzere 45 bin öğretim elemanına ihtiyacımız olduğu ortaya çıkıyor…

EĞİTİM Haberi - 2 Şubat 2018 Cuma - 00:08

Prof.Dr. Gökhan Çetinsaya ( YÖK E. Başkanı) …Bugün Türkiye’de 184 yükseköğretim kurumu, 141 bin öğretim elemanı var. Bunların % 45’i, yani 60 bini Doktoralı/öğretim üyesi… Türkiye’de her yıl 4500 doktora mezunu veriyoruz… Bizimle benzer okullaşma oranlarına sahip ülkelerde, örneğin Almanya’da her yıl 25 bin, İngiltere’de 17 bin, Brezilya’da 14 bin doktora mezunu katılıyor sisteme… Tıp ve sağlık branşlarında öğretim üyesi başına 10 öğrenci düşerken sosyal bilimlerde 60 öğrenci düşüyor. Şayet OECD ortalaması olan 16’yı esas alarak bir hesaplama yaparsak, mevcut durumda 20 bini doktoralı olmak üzere 45 bin öğretim elemanına ihtiyacımız olduğu ortaya çıkıyor…
Resmi küçültmek için üzerini tıklayın...

 

 

 Yani 60 bin doktora eğitimi yapmış mevcut öğretim elemanımız var.  2014 itibarıyla artı olarak 45 bin doktoralı akademisyene ihtiyaç var idi. 2018'de  mevcut yrd. doç. sayısı 35.000. Nereden baksanız, mevcut yardımcı doçentleri doçent yapsanız bile ihtiyaç karşılanamıyor. İşte bu yüzden mevcut üniversite sayımız ile görev yapan öğretim üyesi arasında önemli bir açık bulunuyor.

Bunun çaresi ise doçentlik kriterleri açısından bilimsel ve sanatsal çalışmalarını yeterli sayıya/puana ulaştıracak akademik çalışmayı yapmış öğretim elemanlarına doçent ünvanını verecek çalışmayı biran önce yürürlüğe koymak.

Prof.Dr. Gökhan Çetinsaya YÖK Başkanı olduğu dönemde önemli tesbitlerde bulunmuş, şöyle demişti:

"Yeni Türkiye’yi kuracak olan, nitelikli insan gücü ve yetkin bilimsel araştırmalardır. Ve bunun merkezi de üniversitelerdir… 2023 Türkiye’si için yapmamız gereken ev ödevlerimiz var.”

YÖK, 1980’lerin başında dünyada Soğuk Savaş’ın, Türkiye’de ise askeri rejimin hüküm sürdüğü bir dönemde, her manada 1970’lerde yaşanan sorunlara karşılık olarak kurulmuştu. Bugün ne böyle bir Türkiye ne de böyle bir dünya var; YÖK’ün model alındığı ülkeler bile sistemlerini değiştirdiler. Teorik sistem tartışmaları bir yana, mevcut yasal yapısı ve bürokratik işleyişiyle YÖK, sürdürülebilir değildir.

Otuz küsur yıl önce 27 üniversite için dizayn edilmiş, tabi olduğu mevzuat gereği yılda 100 bin kalem evrakın girip 50 bin kalem evrakın çıktığı, üniversite senatolarında alınan her kararın onay mercii olarak kurgulanmış ve 30 yıldır hiç değişmeden kalmış bir bürokratik kurum olarak YÖK, ne küreselleşen dünyanın ihtiyaçlarını karşılayabilir ne de bugünkü yükseköğretim alanımızın yükünü çekebilir.

Tabir caizse, bu terazi bu sıkleti çekmez! Geleceğin yükünü hiç çekemez!

Türkiye son on yılda yükseköğretimde olağanüstü bir büyüme gerçekleştirdi.
2000’de % 21 olan brüt okullaşma oranı bugün itibariyle % 75’i aşmıştır.

5,5 milyon öğrenciyle, son on yılda öğrenci sayısı artış oranları itibariyle dünyada 6. ülkeyiz. Peki bu büyüme devam edecek mi? Türkiye’nin nüfus yapısı ve küresel eğilimler dikkate alındığında evet, devam edecek. Bir kere, Türkiye’nin Demografik Fırsat Penceresi 2050’ye kadar açık kalacak.

Her yıl 1 milyon 250 bin genç 18 yaşına girecek. Bu sayı 2050’den sonra da bir süre 1 milyon seviyesinde devam edecek.
İkincisi, son yıllarda liselerden 800 küsur bin öğrenci mezun olmaktaydı. 12 yıllık zorunlu eğitimle birlikte, 2016-17’den itibaren artık 1 milyon 200 bin öğrenci yükseköğretim talep edecek.

Şu anda kontenjanlarımızın 900 binlerde olduğu düşünüldüğünde, önümüzdeki yıllarda 300 bin kişilik bir arz daha oluşturmamız gerekecektir.

Mevcut kontenjanın %24’ünün açık öğretimde olduğu düşünüldüğünde önümüzdeki sorumluluk daha da zorlu bir hal alıyor.

Bir diğer açmazımız ise şu:

Şu an mevcut 5,5 milyon öğrencinin %47’si ise açık öğretimde okuyor.

Eğer 2023 Türkiye’sinde açık öğretim payının OECD ülkelerinde olduğu gibi % 15-20 aralığında olmasını istiyorsak, açık öğretimi hayat boyu öğrenmenin bir parçası kılıp, 17-22 yaş grubunu ideal olarak yüzyüze ve uzaktan öğretime yönlendirmek istiyorsak, önümüzdeki görev daha da zorlaşıyor.

Bu aşamada şu soru sorulabilir:

Herkese üniversite eğitimi vermek zorunda mıyız?

Küreselleşmenin gereği olarak, evet!

Küresel dünyada var olabilmek için nüfusumuzun mümkün olduğu kadar geniş kesimlerini iki yıllık veya dört yıllık yükseköğretimle tanıştırmalıyız.

Küresel ekonominin gereği, artık istihdama dayalı bir kontenjan siyaseti de güdemeyiz.

Öncelikli görevimiz hangi meslek için olursa olsun nitelikli insan gücü yetiştirmek; bu insan gücü küresel ekonominin dinamikleri içinde çeşitli iş imkanlarına kavuşacaklardır. Belki hayatları boyunca bir kaç kez meslek değiştirebilecekler; ya da sürekli eskiyen mesleki bilgilerini yenileyebilmek için kendilerini yenileme arayışına gireceklerdir. Ya da zamanında üniversiteye gidememiş ama artık sosyal ve ekonomik imkanlara kavuşmuş kesimler hangi yaşta olurlarsa olsunlar üniversite eğitimi talep edeceklerdir.

İşte Hayat Boyu Öğrenme dediğimiz bu yeni fenomen nedeniyle, bizim 21. Yüzyılda sadece yükseköğretim çağ nüfusuna değil, bütün yaş gruplarına yönelik yükseköğretim imkanları sunmamız gerekiyor.

İşte en kritik mesele bu.
Önümüzdeki on yılda bu kapasiteyi nasıl yaratabiliriz?

Türkiye’de 184 yükseköğretim kurumu var.

Bunları üç grupta sınıflandırabiliriz.

Birinci 2006 öncesi kurulmuş 50 devlet üniversitesi; bunların en genci 20 yaşında ve öğrenci sayıları oldukça yüksek.

İkinci grupta 2006 sonrası kurulan 50 yeni devlet üniversitesi var, bunlar henüz kuruluş aşamasında, fiziki imkanları iyi ve öğrenci sayıları az.

Üçüncü grupta sayıları 72’yi bulan vakıf üniversiteleri var; Lakin sayıları çok görünmesine rağmen yüzyüzedeki öğrencilerin yüzde12’sini okutuyorlar. Bu durumda önümüzdeki yıllarda oluşturmamız gereken yeni kapasitenin, 2006 sonrası kurulan devlet üniversiteleri ve, sürekli büyümesi beklenen bir yükseköğretim sisteminin sadece kamu fonlarıyla sürdürülemeyeceği düşünüldüğünde, vakıf üniversiteleri ile karşılanması gerektiğini düşünebiliriz.

Demek ki yüksek öğretimde kapasite yaratabilmek için sınıflarımız, laboratuvarlarımız ve öğrencilerimiz olacak. Peki, öğretim üyelerimiz olacak mı? İşte en kritik mesele bu!

Bugün Türkiye’de 141 bin öğretim elemanı var. Bunların % 45’i, yani 60 bini Doktoralı/öğretim üyesi.

Açık öğretim öğrencilerini hariç tutarak hesapladığımızda, Türkiye’de araştırma görevlileri de dahil öğretim elemanı başına düşen öğrenci sayısı 21; derslere girmesi beklenen öğretim üyesi başına düşen öğrenci sayısı ise 48.

OECD ülkeleri ortalaması ise 16! Hoca başına düşen öğrenci sayıları tabii ki üniversiteden üniversiteye, branştan branşa değişiklikler gösteriyor.

Devlet üniversiteleri ortalaması 51 iken vakıf üniversiteleri 37 oluyor; tıp ve sağlık branşlarında öğretim üyesi başına 10 öğrenci düşerken sosyal bilimlerde 60 öğrenci düşüyor.

Şayet OECD ortalaması olan 16’yı esas alarak bir hesaplama yaparsak, mevcut durumda 20 bini doktoralı olmak üzere 45 bin öğretim elemanına ihtiyacımız olduğu ortaya çıkıyor.

Bu tabii şu anda okullaşma oranı olarak aynı seviyede bulunduğumuz ülkeler seviyesine erişebilmek için gereken sayı.

Bizim ister bugünler ister yarınlar için olsun, nitelikli öğretim üyesi yetiştirmemiz lazım. Bir yandan her yıl mevcudun iki katı öğretim elemanı kadrosunu sisteme dahil ederken, diğer yandan doktora eğitimine nitelik ve nicelik olarak özel bir önem vermemiz gerekiyor.

Bugün Türkiye’de her yıl 4500 doktora mezunu veriyoruz. Bu kesinlikle Türkiye’nin ihtiyacını karşılayabilecek bir seviye değil.

Bizimle benzer okullaşma oranlarına sahip ülkelerde, örneğin Almanya’da her yıl 25 bin, İngiltere’de 17 bin, Brezilya’da 14 bin doktora mezunu katılıyor sisteme. 4500 seviyesi sürekli büyümeye devam edeceğini öngördüğümüz yükseköğretim sistemimiz için kesinlikle sürdürülebilir değil. 2023 hedeflerimizi yakalayabilmemiz, sınıfları, laboratuvarları ve kürsüleri doldurabilmemiz, OECD ortalamalarını ve aynı zamanda kaliteyi tutturabilmemiz için, yıllık doktora mezunu sayılarını önümüzdeki on yılda tedrici olarak önce 10 bine, ideal olarak 15 bine çıkarmamız gerekmektedir.

Bunu başarabilmek için ise yeni politika araçları ve teşvik mekanizmaları geliştirmemiz gerekiyor; en nitelikli beyinleri akademiye gelmeye ikna etmemiz gerekiyor.

. . .

 (Ek bilgi için bkz. https://istatistik.yok.gov.tr; http://yolharitasi.yok.gov.tr / )

_________________________________

http://www.musikidergisi.net/?p=2700 

 

Facebook'ta Paylaş
 
Anahtar Kelimeler: ProfDr, Gökhan, Çetinsaya, (, YÖK, E, Başkanı), …Bugün, Türkiye’de, 184, yükse,
Kaynak / Editör
 
Yorumlar
*** Yorum Yaz
Bu habere hiç yorum yapılmamış, ilk yorumu siz yapın.

Diğer EĞİTİM Haberleri
Doçent sayısında büyük azalma: Üniversiteler 2023'de ihtiyacı olan doçent sayısına ulaşamıyor…
Çağdaş İran Müziğinde Dizi ve Aralıklar... Hormoz Farhat, Çeviren: Ahmet Bülbül,
Nota satmak için gazeteye ilan veren ilk nota yayıncısı… Cahit Işık

Nota satmak için gazeteye ilan veren ilk nota yayıncısı… Cahit Işık
Ankara Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin ismi değişti…
MEB güzel sanatlar eğitiminde "Tematik Lise" dönemi…
Devşirme marşlar meselesi devam ediyor…
Müzik Üniversitesi’nden 2. Güzel Sanatlar Üniversitesi’ne… Ayhan Sarı
Diğer Başlıklar

Stockhausen'in izinde yeni nesil elektronik müzikçiler… Gökmen Özmenteş
Kebab dumanı konser iptal ettirdi...
Nida Tüfekçi vefatının 25. yılında anılıyor…
Yalçın Tura “Operalarımın sahnelenmemesi beni üzüyor.“
Motorsikletli gürültü teröristleri…
Tahir Aydoğdu'dan emeklilik mesajı…
Fazıl Say'ın Ömer Hayyam paylaşımı için dava açan Ali Emre Bukağılı A.Oktarcı'lıktan tutuklandı…
III. Uluslararası Kanun Festivali ve Sempozyumu...
Esin Atıl’ın “Levnî ve Surnâme“ kitabında çalgı adlandırma yanlışları (2)… İlhami Gökçen
Fazıl Say "Truva Sonatı" Dünya Prömiyeri Çanakkale'de…
Günün Sözü
Müzikbilim uğraş alanın olacaksa belgeliğin olsun...
(Ayhan Sarı)

Yazarlar 
Röportajlar
Frankfurt Musicmesse'de Hohner ve Stephan Wieland ile röportaj…
Frankfurt Müzik Fuarı'nda fabrikası Almanya Trossingen'de bulunan Hohner akordion ve ağız mızıkası  firmasının satış müdürü Stephan Wie...
»
»
»
Tarihte Bugün
Arşiv Arama
Facebook
Anasayfa
Site Haritası
Sitenize Ekleyin
RSS Kaynağı
Hakkımızda
Reklamlar
Künyemiz
Facebook
Twitter
Bize Ulaşın
Copyright ©2013 - Tüm hakları saklı tutulmaktadır.
Bu sitede yayınlanan tüm resim, materyal ve içeriğin telif hakları tarafımızca saklı olup izinsiz alınıp kullanılamaz.
0,39ms